Een MissLipgloss artikel
Wat een geluk: een WC
Dankbaarheid. Ik probeer er elke dag even mee bezig te zijn. Ik ben dankbaar voor ontelbaar veel dingen, maar ik had niet verwacht dat ik ooit onwijs zou stralen bij het zien van een normaal toilet.
Goed, ik ben vaak genoeg dankbaar voor een wc als ik nodig moet, of gewoon mijn eigen kleinste kamertje als ik op reis ben geweest. Je zit toch het lekkerst op je eigen bril.
Toen ik Vietnam was met Plan Nederland (lees hier en hier mijn fotoverslagen) reisden we door het noorden, vooral door armere gebieden. Als we even een pauze hadden van het fietsen of een lange busrit moesten alle 25 vrouwen natuurlijk even naar het toilet. In acht dagen tijd heb ik dus heel wat toiletten in Noord-Vietnamese huisjes, winkeltjes en eettentjes gezien, die trouwens vaak niet meer zijn dan een simpel hutje. Regelmatig verwelkomden lokale bewoners ons in hun huis, waar ik elke keer weer versteld van stond en dankbaar voor was. 25 grote blanke vrouwen die voor een half uurtje hun leefomgeving overnamen. Moet toch raar voor ze zijn geweest.
Die toiletten varieerden nogal. Vaak was het toilet een muurtje of een gespannen stuk zeil of doek waarachter je moest hurken. Er stond een teil met water om je uitwerpselen weg te spoelen van het kale beton de ’tuin’ in. Soms was er een gat in de grond en als je geluk had kon je deze doortrekken. Een enkele keer was er simpelweg geen toilet en kon je zelf een comfortabel plekje zoeken – ik vond dat zelf nog de beste optie. Je kan je voorstellen dat de geur op deze toiletten niet echt in de buurt komt van Chanel No. 5 en in de bosjes ruikt het toch iets meer naar… bosjes. De ’toiletten’ waren praktisch altijd ontzettend vies – door de geur wisten we vanzelf waar we heen moesten.
Wc papier of water en zeep om je handen mee te wassen ontbrak natuurlijk. De hele week had ik dus als een campingbezoeker een wc-rol onder mijn arm. En hand sanitizer. En de constante mantra ‘door je mond ademen, door je mond ademen, door je mond ademen.’ Snelplassen is inmiddels mijn specialiteit. Alles wat nog extra moest, bewaarden we wel voor in het hotel. Met een beetje geluk hadden we daar een fijn toilet.
Op de terugweg kwamen we langzaam in minder arme gebieden van het noorden. De groep vrouwen begaf zich weer eens naar een wc. Gejuich. ‘Er zijn hier normale toiletten! En schóón!’ Ik nam er even de tijd voor. Wat een genot.
Nooit had ik gedacht dat ik bij thuiskomst zo dankbaar zou zijn voor mijn toiletpot. Schone toiletpot. Met toiletpapier, stromend water en zeep. En een fris net-schoongemaakt-geurtje. Wat een geluk. Een wc. Míjn luxe wc.
Mooi is dat het geld dat ik samen met jullie heb opgehaald voor mijn sponsorkind mede wordt gebruikt voor hygiene en sanitaire voorzieningen in haar community. Dankjewel dus, daarvoor.
