3 mei 2016 door Cynthia Schultz Nog geen reacties
  • cycle for plan
  • cycle4girls
  • hanoi
  • reizen
Een MissLipgloss artikel

Verslag Cycle4Girls Vietnam 2015 deel 1

2016-03-24 13.00.15-1Niet te geloven dat het allemaal alweer voorbij is. Mijn ‘grote reis’ van een maand, maar vooral mijn reis naar Vietnam met Cycle4Girls van Plan Nederland. De maanden voor vertrek heb ik je regelmatig geüpdatet over het fietsen en over mijn acties om geld in te zamelen, inmiddels heb ik gezien waar de ruim €8.000 die ik met jullie heb opgehaald heen gaat, heb ik meer dan 300 kilometer gefietst door Vietnam en vandaag wil ik je graag zoveel mogelijk vertellen over deze bijzondere reis.

2016-03-20 18.36.01

Wat is het moeilijk om je te vertellen over deze reis. Ik wil zoveel aan je laten zien! Ik probeer dan ook deze reis een beetje in dag(en) te verdelen.

Dag 1 & 2 Brommers in Hanoi

Wat hebben we allemaal toegeleefd naar 20 maart. De dag dat we vertrekken naar Hanoi. Noord-Vietnam, de plek waar de sponsorkinderen wonen waar we zo hard ons best voor hebben gedaan. De plek waar we meer dan 300 kilometer gaan fietsen, waar we zo voor hebben getraind. In oktober stapte ik op het eerst op een racefiets en regelmatig dacht ik ‘waar ben ik eigenlijk aan begonnen?’ Nou, hieraan dus.

2016-03-21 11.31.55-2

2016-03-21 15.26.57

2016-03-22 08.08.23 HDR-2

De reis begint écht in Hanoi. Na een reis van zo’n vijftien uur landen we op Noi Bai International Airport, waar onze Vietnamese reisleiders Cuong en Tinh op ons staan te wachten. Vanuit Nederland is Sandra mee van reisorganisatie SNP en Anneke van Plan Nederland. Goede begeleiding dus, dat voelt goed. De eerste dag wandelen we wat door het chaotische Hanoi, waar de duizenden brommertjes om je oren vliegen en waar ‘gewoon oversteken!’ het devies is. ’s Avonds rond een uur of negen duiken Marijn en ik helemaal gebroken ons bed in – een nacht doorhalen en zes uur tijdsverschil hakt er in.

Dag 3: Plan Vietnam & REACH

Het officiële eerste deel begint: we gaan op bezoek bij het hoofdkantoor van Plan Vietnam en we bezoeken REACH, een project waar het grootste deel van het opgehaalde geld heengaat.

2016-03-22 08.41.17

Bij Plan worden we vriendelijk onthaald en wordt ons nog wat meer uitgelegd over wat Plan doet in dit land, welke kantoren er zijn en over de gebieden die we gaan bezoeken en hoe ernstig de armoede en de problemen hier zijn. Jaarlijks sterven in dit land 34.000 kinderen onder de vijf jaar aan meestal simpel te voorkomen ziektes. Een vijfde van deze kinderen is matig tot ernstig ondervoed en meer dan negen op de tien kinderen hebben te maken met geweld op school en thuis. Veel van deze informatie was al duidelijk voor ons, maar het blijft slikken.

2016-03-22 10.48.36

2016-03-22 11.15.00

2016-03-24 06.33.11

2016-03-23 08.56.00

REACH is een project dat ervoor zorgt dat de meest kansarme jongeren worden opgeleid zodat ze een baan kunnen vinden. Ze worden opgeleid om een bepaald beroep uit te oefenen, bijvoorbeeld in de ICT, in het toerisme of uiterlijke verzorging. Daarnaast krijgen ze hulp bij het solliciteren en het behouden van een baan. We krijgen een kijkje in wat klassen en wat is het goed om te zien dat deze jongeren op deze manier een toekomst krijgen. Allemaal zijn ze ijverig aan het werk, mooi om van dichtbij mee te maken.

2016-03-22 16.56.50

2016-03-22 14.26.09-1

Na deze bezoeken rijden we richting Moc Chau, waar we overnachten en vanwaar we morgen onze fietstocht beginnen! Onderweg zien we het landschap veranderen, van stad naar groene heuvelachtige uitzichten.

Dag 4, 5, 6 & 7: FIETSEN voor de meisjes!

2016-03-23 08.50.55-2

Op woensdag begint het dan echt, datgene waar ik zo lang voor getraind heb en waar ik stiekem ook wel een beetje nerveus voor ben: het fietsen. We fietsen zo’n 350 – 375 kilometer verdeeld over vier dagen. In Nederland heb ik aardig veel gefietst de laatste maanden, maar hoe anders zal het zijn in Vietnam?

Nou, heel anders. Veel toffer, namelijk. We fietsen door zo’n ongelooflijk mooi landschap. De rijstvelden, de rotsen, de heuvels, de kleine dorpjes, de mensen. We zien zoveel moois! Het is echt geweldig. Hoe verder we fietsen, hoe enthousiaster de mensen worden. Kinderen rennen de huizen uit, moeders staan met baby’s op de arm langs de weg, we horen overal vrolijk ‘Hello, hello!’ en als we ergens stoppen worden we nieuwsgierig aangeraakt. Veel van deze mensen hebben nog nooit een wit persoon gezien.

2016-03-26 08.36.12-1

2016-03-25 09.31.09

Als we ergens zitten te eten of staan te luisteren naar Cuong die ons vertelt over een bijzondere plek, staan er telkens al snel Vietnamezen naast me die even een foto willen. Ik ben de hele reis een attractie en na een paar dagen vraag ik aan reisleider Tinh waarom dit is. We zijn hier met 25 blanke vrouwen, waarom nou per se ik? Ik snap er echt niks van. Hij vertelt me dat mijn lichte, egale huid en lange gekrulde wimpers (door de mascara) voor de Vietnamezen iets prachtigs zijn. Tel daar mijn rode haar, dikke billen en stevige benen bij op en ik ben een attractie. Ze zijn allemaal heel lief en respectvol en ik krijg hier en daar een bewonderend kneepje in mijn vlezige bovenarm. Wauw.

2016-03-25 09.21.07

2016-03-25 09.28.59 HDR-2

2016-03-25 14.14.12-1

2016-03-24 13.00.15-1

2016-03-24 09.15.37

2016-03-24 10.11.12-1

Het fietsen verbindt enorm. Met de locals, maar ook met de groep vrouwen. De groep is enorm gevarieerd. Er zijn wat meiden van mijn leeftijd (en twee daarvan zijn lezeressen van Miss Lipgloss, vertellen ze na drie dagen!), maar ook 60+ is vertegenwoordigd en alles daartussenin. We kennen elkaar niet maar staan de eerste dag al bij elkaar uit te huilen. Iedereen is ontzettend supportive, niemand doet vervelend als je de langzaamste bent, en bovenaan de zoveelste berg staat iedereen te juichen en foto’s te maken als je gebroken bovenkomt.

2016-03-26 09.22.46

2016-03-25 12.36.05

2016-03-24 13.00.12-2

2016-03-24 13.58.09

2016-03-23 18.16.49-1

Het is ontzettend leuk, maar het is ook zwaar. Het klimmen heb ik niet kunnen trainen in de korte tijd dat ik fiets, en dat valt me tegen. In het laagste verzet zo licht mogelijk trappen, bijna niet vooruit komen. Ik val als ik eigenlijk al vijf kilometer klimmen geleden wilde afstappen, loop te kloten met mijn klikpedalen en mijn evenwicht verlies. Kut, huilen, vandaag niet meer fietsen. De dagen erna fiets ik natuurlijk wel weer gewoon en de stukken klimmen vervloek ik. In het begin zijn ze leuk, zeker als je regelmatig een afdaling hebt. Op dag vier is de route wat zwaarder dan gedacht. Ik ben moe van de drie dagen hiervoor. Voor mijn gevoel kom ik nauwelijks vooruit en vlak voor elk bochtje denk ik ‘hier móet het zijn, hier móet de groep staan’, maar nee. Na twintig bochtjes zie ik zelfs fata morgana’s. Ik stop regelmatig om op adem te komen, water te drinken en met tranen in mijn ogen wat krachttermen er uit te gooien. Maar ik haal het. Ik heb wel dertig keer willen stoppen, maar ik heb doorgezet. Ik heb 300 kilometer gefietst en het was walgelijk en fantastisch tegelijk.

2016-03-26 14.08.30
Helemaal blij, moe én gelukkig met mijn ijskoude colaatje na meer dan 300 kilometer fietsen. Trots!

 

 

Ik laat je de rest van deze bijzondere reis graag in deel 2 zien! De dag na het fietsen ontmoeten we namelijk allemaal ons sponsorkind.

 


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.