22 december 2016 door Cynthia Schultz Nog geen reacties
  • reizen
Een MissLipgloss artikel

Rare dingen die ik meemaakte in het vliegtuig

De afgelopen tien jaar heb ik heel wat keren in een vliegtuig gezeten. Van twaalf uur durende vluchten naar Japan of de Cariben tot twintig minuten in een propellorvliegtuig van Sint Maarten naar Saba. Op al die vluchten heb ik heel wat bijzondere momenten meegemaakt en vandaag verklap ik een aantal rare dingen die ik meemaakte in het vliegtuig.

Raar is voor mij vreemd, gek, opvallend, stom, irritant, eng, maar ook het kan ook iets zijn wat me op een positieve manier verraste.

We beginnen met een leuke. Een van mijn eerste langere vluchten was naar Tokio. Ik reisde met een groepje, maar we zaten allemaal verspreid door het vliegtuig. Ik zat in een rij met drie stoelen naast een Japanse jongen en de stoel tussen ons bleef vrij. Hij sprak geen woord Engels, maar in gebarentaal raakten we aan de praat. We proostten met onze wijntjes tijdens het eten en ik kreeg van hem stickers cadeau. Wat een leuk moment en wat een aardige jongen.

 

Nog maar even geleden maakte ik een nachtvlucht van tien uur van Curacao naar Amsterdam. Schuin voor mij en Sanny zat een moeder met een zoontje van een jaar of drie, vier. Al voor we opstegen was dit jongetje enorm druk: hij rende door het vliegtuig, stond op de stoelen te springen en was hard aan het schreeuwen en joelen. Eenmaal opgestegen bleef dit zo, ook toen de lichten uit waren en het vliegtuig in een serene rust verkeerde. Hij rende heen en weer door het gangpad, sprong op zijn plek alsof hij op een trampoline stond. Hij viel andere passagiers lastig, trok koptelefoons van hoofden (!) en schreeuwde in oren van mensen die een poging deden te slapen. Ook bij mij. Ik dacht dat ik gék werd. En de moeder deed niks! Ze zag het wel, en ze zuchtte, maar ze bleef gewoon zitten haar film kijken. Zij had dus een lekker rustige vlucht terwijl haar kind het vliegtuig terroriseerde. Rond een uur of drie ’s nachts werd hij moe en zat hij eindelijk rustig op zijn stoel: ook het moment dat ik overwoog het cabinepersoneel om hulp te vragen. Wat een verschrikkelijke vlucht.

 

Je stoel is je stoel. Die mag je natuurlijk naar achteren zetten zover je wil: daar betaal je voor. Maar het is wél zo leuk om dat niet te doen wanneer er net drinken is geserveerd. En het is ook prettig om dan niet in één keer je stoel naar achteren te rammen zodat ik met koffie, thee of in het minst erge geval water over mijn schoot zit. Bedankt, he. Tipje dus. Houd rekening met je achterbuur en doe je stoel rustig en langzaam naar achteren. En liever niet als er net eten is gebracht.

Mijn meest memorabele vlucht was die van Sint Maarten naar Saba en weer terug. Saba heeft de kortste landingsbaan ter wereld en dat merk je. Ten eerste is het kleine propellorvliegtuigje met plek voor negen passagiers al een hele ervaring: ik zat praktisch in de cockpit en het is echt enorm klein. De landing is heftig: de piloot moet enorm hard remmen om het vliegtuigje op tijd te stoppen. Het vertrek is echter nog gekker: na de korte startbaan is een klif, waardoor je een paar meter naar beneden ‘valt’ tijdens het opstijgen. Ik wist het vooraf, dus ik zag het als een ritje in een achtbaan, maar het bleef even schrikken.

 

Amsterdam naar Lima. Naast mij een lange man die het nodig vond om de helft van mijn beenruimte in te pikken door zijn rechterbeen daar te planten en hem niet meer weg te halen. Na wat geduw en vriendelijk vragen was zijn antwoord: ‘Ik heb nu eenmaal lange benen.’ Ik snap dat dat lastig is, maar omdat jij lange benen hebt, moet ik dan de helft van mijn beenruimte afgeven? Grrrr.

 

Na een overstap in Hong Kong zat ik in het vliegtuig naar Hanoi, Vietnam. Naast mij een jonge vrouw met een zoontje die niet rustig te krijgen was. Hij was jong, ik denk anderhalf, en hij wilde álles behalve rustig op schoot zitten. Deze vlucht duurde maar anderhalf uur, maar ik had er al zo’n twaalf uur op zitten, dus ik had het zwaar. Wat ik tijdens deze vlucht heb geleerd: geef het kind wat goedbedoelde, lieve aandacht en hij is zo zoet en de ouder is je dankbaar. Ik gaf het jongetje een dopje van mijn flesje water en hij vond het fantastisch. Die aandacht! Simpel, klaar, ik kon mijn ogen dichtdoen.

 

In september vloog ik ’s nachts van New York naar Amsterdam. Ik had een lekkere plek: bij de nooduitgang, zonder stoelen voor me. Ik had dus lekker veel ruimte. Ik was me er wel van bewust dat de toiletten daar ook waren: het is typisch zo’n plek waar mensen gaan staan wachten of gaan staan kletsen. Ik dacht: maakt mij niet uit, ik kijk een film of ik slaap.
Wat ik niet had verwacht, was dat groepjes oudere mensen daar aerobics zouden gaan staan doen. Afwisselen stonden er groepjes van drie tot vier mensen die rek-en strek oefeningen deden. Inclusief springen, jumping jacks en aerobics pasjes. Ik kon mijn ogen maar moeilijk op mijn film houden, dus een slaapmasker was de enige oplossing.

 

 

Ondanks al deze gekke situaties blijf ik gek op reizen en vind ik het geen probleem om uren in een vliegtuig te zitten. Ik vermaak me wel en ik kan goed ontspannen. En op deze manier heb ik weer wat leuke verhalen om te vertellen…


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.