Boeken van de laatste tijd

Toen ik net terug was van mijn maand reizen kreeg ik meteen de vraag of ik weer wilde schrijven over de boeken die ik gelezen heb. Maar natuurlijk! Dat zijn er inmiddels alweer heel wat. Ik vertel je vandaag graag over twee boeken van Joseph Oubelkas, Een goede man slaat soms zijn vrouw van Joris Luyendijk, Honolulu King van Anne-Ginne Goemans, Harem van Ronald Giphart en Anna van Niccolo Ammaniti.

Joseph Oubelkas – 400 Brieven van mijn moeder en
Joseph Oubelkas – Gezondheid, liefde, vrijheid

Een ondenkbare nachtmerrie: onschuldig in de gevangenis.

Dit is het waargebeurde verhaal van Joseph Oubelkas die eind 2004, op 24-jarige leeftijd, begon aan een zakenreis naar Marokko en daar zonder bewijs of onderzoek wordt veroordeeld tot tien jaar celstraf voor iets wat hij niet heeft gedaan. Ondanks de fouten in het vonnis en de conclusie van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken dat er geen enkel bewijs richting Joseph wijst, beginnen voor hem de jaren van onterechte gevangenschap. Tijdens het harde en onrechtvaardige leven in de verschillende gevangenissen bouwt Joseph toch een aantal bijzondere vriendschappen op en wordt hij onvoorwaardelijk gesteund door duizenden brieven en kaarten van vrienden, kennissenen onbekenden, maar het belangrijkste: de 400 brieven van zijn moeder.

Ik kreeg dit boek cadeau van mijn vriend die bij een lezing van Joseph aanwezig was. Hij is niet snel onder de indruk van ‘inspirerende verhalen’, maar dit raakte hem. En mij. Joseph belandt onterecht in de gevangenis in Marokko en in 400 Brieven van mijn moeder lees je hoe het hem daar vergaat. Ik vind het niet zo goed geschreven, met veel herhaling, cliché’s en inkoppertjes, maar wát Joseph vertelt is ongelooflijk indrukwekkend. Ondanks het onrecht, het uitzichtloze mensonterende bestaan in de Marokkaanse gevangenis is hij positief, bouwt hij vriendschappen op, wil hij mensen wat leren en weet hij zich vier jaar lang kranig te weren. Iets om door geïnspireerd te raken.

Ik was meteen benieuwd naar het vervolg ‘Gezondheid, liefde en vrijheid’ waarin Joseph vertelt over de periode ná zijn gevangenschap. Met bewondering las ik over het thuiskomen en hoe dat, naast geweldig, ook heel erg moeilijk is. Erg interessant om te lezen, maar minder een must dan zijn eerste verhaal.

Joris Luyendijk – Een goede man slaat soms zijn vrouw

Lang voordat integratie van moslims in Nederland een hot issue werd, probeerde Joris Luyendijk het omgekeerde: integreren in een islamitisch land. Hij schreef zich in aan de universiteit van Cairo en leefde een jaar lang tussen Egyptische leeftijdsgenoten. Luyendijk sprak met hen over liefde. islam, het westen, seks, democratie, homo’s, joden, fundamentalisme. emancipatie en de zin van het bestaan.

Dit boek stond al tijden op mijn lijst, maar bang voor een langdradig verhaal begon ik er maar niet aan. Toen ik het eindelijk aandurfde bleek het juist heel meeslepend en allesbehalve vervelend en saai. Door de observaties van Joris krijg ik meer begrip voor de Islam, meer duidelijkheid over hun gewoonten, de cultuur, de manier van leven. Regelmatig zat ik met open mond te lezen wat Joris heeft meegemaakt met zijn vrienden in Cairo. Het heeft voor mij voor veel opheldering én kennis over deze cultuur gezorgd. Ik vind dit boek echt een aanrader voor iedereen. Joris heeft nog twee boeken over de Islam geschreven die ook op mijn lijstje staan om nog te lezen.

Anne-Ginne Goemans – Honolulu King

Honolulu King is een op ware feiten geïnspireerd verhaal over een Indische man, getekend door zijn oorlogsverleden. Wanneer hij een geheim opbiecht in de loge van de vrijmetselarij, stelt hij zijn broeders voor een groot dilemma. Mogen vrijmetselaars met hun geheimhoudingsplicht een misdaad verzwijgen?

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten toen ik begon aan Honolulu King, maar werd vrijwel meteen verliefd op Hardy, de opa in het verhaal. Hardy is een oude Indische man die in Nederland met hart en ziel een kleine toko runt, met de zorgen voor zijn vrouw in het verzorgingstehuis en zijn volwassen kleindochter.

Tijdens de lessen geschiedenis was ik vroeger niet echt de meest oplettende leerling maar (of juist daarom) vind ik het nu erg interessant om boeken te lezen waar op een interessante manier geschiedenislessen in besproken worden. Dit verhaal gaat grotendeels over de Nederlands-Indische geschiedenis waar ik niet zoveel vanaf wist.

De flaptekst van het boek omschrijft voor mij helemaal niet waar dit verhaal echt overgaat – in mijn beleving was de flaptekst maar een klein deel van het boek. Het ging voor mij veel meer over alle struggles die Hardy heeft. Met de oorlog in Nederlands-Indië die hij meegemaakt heeft, met het Japanse restaurant dat aan de overkant opent, met zijn vrouw die hem niet meer herkent, met de band die hij weer wil opstarten en inderdaad met zijn geheim dat hij vertelt aan de loge van de vrijmetselarij.

Een heel mooi, lief en treurig verhaal.

Ronald Giphart – Harem

Liam, de twintigjarige zoon van de wereldberoemde fotograaf McDonald Hope (roepnaam Mac), sluit zich op in een Zweedse boshut om zijn debuutroman te schrijven. Hoofdpersoon is zijn vader, die zelf nooit veel heeft losgelaten over zijn flamboyante verleden. Aan de hand van foto’s, geruchten en gesprekken komt Liam tot een wervelend verhaal over Mac en zijn Amsterdamse jeugd, een Zweedse punkband, de uitspattingen op de Melkerij (een `Factory-achtig huis), het tragische lot van zijn beste vriend Hampus en uiteraard zijn legendarische harem.

Het duurde even voordat ik lekker in Harem zat, en toen ik er lekker in zat werd ik er regelmatig uitgegooid doordat dit boek gewoon een beetje gek in elkaar zit. Het boek gaat over Liam Hope, hij schrijft een boek over zijn vader, de wereldberoemde fotograaf Mac Hope. Het gekke is dat je dus leest over hoe Liam schrijft over zijn vader, maar dat je soms passages van Liam aan het lezen bent en soms echt aanwezig bent bij Liam als hij samen met zijn vader is. Soms snapte ik het zelf helemaal niet meer, maar dat maakte niet uit, want het verhaal zelf was goed te volgen.

Het is een raar verhaal. Het verhaal over Mac Hope is raar, met zijn harem en zijn manier van leven, maar het is óók raar dat een zoon over de vele seksuele escapades van zijn ‘sexy’ vader schrijft. Toch boeide het me wel, juist omdat het zo raar was, en omdat ik soms helemaal niet meer snapte of ik nu passages van het boek dat Liam schreef las, of dat ik gewoon ‘bij hem’ was en las wat hij meemaakte. Geen idee of het zo bedoeld is, maar het is knap en het boeide me.

Niccolo Ammaniti – Anna

Nadat een mysterieus virus alle volwassenen heeft uitgeroeid, is Sicilië verworden tot een gigantische ruïne van verlaten steden, afgebrande winkelcentra en onbegaanbare wegen. Alleen de kinderen zijn overgebleven en proberen op het desolate eiland, waar de hitte en de zon het landschap teisteren en overal jongerige wilde honden op de loer liggen, te overleven zonder elektriciteit, vers water en voedsel.
Sinds de dood van hun ouders zorgt de dertienjarige Anna voor haar acht jaar oude broertje Astor, aan de hand van het notitieboekje dat haar moeder achterliet. Als Astor wordt ontvoerd, besluit Anna samen met haar hond naar hem op zoek te gaan in de hoop uiteindelijk de overtocht naar het vasteland te maken, op weg naar een nieuwe toekomst.

Voordat ik begon met lezen wist ik helemaal niet dat dit een post-apocalyptisch verhaal is – ik las de flaptekst niet en begon gewoon. Een leuke verrassing, want ik houd erg van dit genre. Anna is een naargeestig verhaal over een virus waardoor alle volwassenen overlijden en kinderen overblijven. Het is geen origineel idee, het post-apocalyptische deel ook niet, maar ik vond het wel een vet verhaal. Het is gewoon heel naar en zielig en daar houd ik wel van. Het is geen ontzettend goed boek, maar ik heb er wel van genoten.