Mijn herstel en EMDR

Ik vertel vandaag over mijn herstel na dec 2020 en volgde onlangs EMDR therapie. Vandaag vertel ik je wat dat is, hoe het ging en wat ik er van vond.

Leestijd

Ik zocht deze therapie op naar aanleiding van de gebeurtenissen rondom de geboorte (en overlijden) van ons zoontje Lovis. Dit gebeurde in december 2020 en gelijk besloot ik dat dit mij niet klein zou krijgen. Dat ik niet wilde dat dit een te grote negatieve impact op mijn leven zou hebben. Ik was gelukkig en wilde dat blijven. Ik wil geen last hebben van trauma’s en ik wilde de gebeurtenissen daarom dus zo goed mogelijk verwerken. Enerzijds was het focussen op ‘ik ga dit goed verwerken’ ook weer onderdeel van mijn verwerking want hierdoor lag mijn focus punt daar op en niet constant op het verdriet. Het gaf me afleiding terwijl ik er indook, gek genoeg.

We zijn gelijk ons verhaal gaan vertellen. Eerst bibberend en huilend aan mijn moeder en zusje en daarna steeds iets stabieler tot dat we het konden vertellen zonder te huilen. Daardoor merkten we, delen is echt stukjes weggeven van je pijn. Denk maar aan een zware rugzak die je meezeult. Deel je de inhoud met iemand anders dan is de rugzak minder zwaar. Niemand kan een gelijk deel van je overnemen, dus jouw rugzak blijft zwaar, maar beetje bij beetje kun je wel steeds iets weggeven.

Ik was bang voor een trauma. Ik was bang dat het mijn relatie zou doen schudden. Dat laatste werd al snel duidelijk dat dat niet het geval was, want we gingen heel erg paralel in onze verwerking. Allebei een eigen pad maar wel hand in hand. Dat scheelt natuurlijk enorm, en dat is een geluk dat wij hebben gehad. Als ik een partner had die heel anders met tegenslag/verdriet/verlies om zou gaan dan creëert dat automatisch ook een afstand die je daarna weer moet overkomen. Dat hoefden wij niet. Met een bijna chirurgisch oog bleven we elkaar als mens en elkaar als stel dan ook observeren en analyseren. Dit is mijn grootste troef geweest, dat weet ik zeker.

We zijn ook ondersteund door een maatschappelijk werkster en zij gaf al heel snel aan dat we het heel goed deden, dat we ons geen zorgen hoefden te maken want wij konden dit. Dat vond ik geruststellende woorden. Van haar leerde ik ook dat verdriet naast geluk kan bestaan, een gigantische eye-opener voor ons beide. Dit was namelijk onze worsteling die eerste tijd. Hoe kunnen we nou ons vrolijk aan kleden voor een Kerstdiner, we voelden ons schuldig. We voelden het ook als een plicht om verdrietig te zijn, naast dat je er niet aan onderuit komt. Alsof we hem daarmee meer eer aandeden. Het idee dat het naast elkaar kon, gaf mij de kracht om Lovis in een constant vakje in mijn hart en hoofd te bewaren en mezelf ervan te overtuigen dat dit vakje er ook was als ik blij was en als ik lachte.

Een paar maanden later waren wij natuurlijk ook aan het denken over de toekomst. Hoe nu verder. Met een kans op herhaling moeten we gaan nadenken over welke route we willen gaan volgen. Vol in hormonen en rouw zijn dit geen beslissingen om te maken, en we wijzigden dan ook een paar keer onze koers in gedachtes.

Ik merkte dat ik wel veel spanning voelde bij het idee van een nieuwe zwangerschap. Doodseng vind ik het, het idee dat ik dit nog een keer zou kunnen meemaken. Er zijn trajecten om te voorkomen dat exact dit gebeurt, maar die zitten dan weer vol met hormonen, wachten, nog meer wachten en er kunnen ook andere dingen gebeuren.
Ik merkte ook dat ik wantrouwiger naar het leven was geworden. Ik ben natuurlijk een gezegend mens geweest en voor mijn gevoel had het leven me nog niet eerder zo ‘bedrogen’. Voor mijn gevoel was nu ineens alles mogelijk en dat gevoel heb ik ook nog niet van me af weten te schudden. Als dit kan gebeuren, dan kunnen er ook andere erge dingen gebeuren waarvan je altijd stiekem een beetje denkt dat je er immuun voor bent. Misschien overkomt Luuk wat, misschien wordt één van ons ziek, het idee dat het gewoon kán gebeuren en ik niks kan doen om dat te voorkomen vind ik benauwend. Ik heb dat gezicht van het leven leren kennen en dat kan niet ongedaan worden gemaakt. Dat neem ik mee vanaf nu.

Naast die twee grootste gedachtes merkte ik ook dat ik bewust eigenlijk geen angst had overgehouden van de bevalling want ik kon het allemaal goed beredeneren, maar onbewust wel. Ik stopte namelijk steeds met ademen destijds en dat merkte ik zelf. Ik schrok ’s nachts wakker en dan dacht ik dat ik weer gestopt was. Ik twijfelde dan aan het feit of ik wel door had geademd of dat ik zojuist wakker was geschrokken van het feit dat ik dat niet deed. Ik merkte dat ook bij de eerste keer dat ik koorts had. Dat gevoel kwam weer helemaal terug en ik vroeg Luuk om in de gaten te houden of ik wel ademde. Het vertrouwen in je lijf is een beetje afgebrokkeld. Het zijn allemaal geen grote gedachtes en ik raak er ook niet van in paniek gelukkig, maar ik denk het dan wel eventjes.

Ik bedacht me wel dat ik de spanning er wellicht af zou kunnen halen, door mijn herstel nog een stapje verder te nemen. Therapie leek me geen gek idee. Ik sprak met onze verloskundige van destijds, die belde mij om te checken hoe het ging. Zó attent. Zij verwees me naar een praktijk in Enschede die specialiseerde in trauma’s rond zwangerschap en geboorte. Novem. Ik maakte een eerste afspraak en voelde me gelijk heel gehoord. Ik merkte dat ik ook dingen wellicht toch aan het ontwijken was, maar wat zij gelukkig dan weer heel logisch vond.

Ze stelde voor om een aantal dingen op te nemen in een EMDR traject.

EMDR staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing.

In deze therapie vraagt de therapeut je terug te gaan naar bepaalde beelden of momenten, dat kan heel erg pijnlijk zijn. Dat vond ik ook heel pijnlijk en zwaar. Tegelijkertijd dat ik aan die gedachte dacht, moest ik opdrachtjes doen. Haar vingers volgen die heen en weer gaan of bijvoorbeeld een woord achterstevoren spellen. Hierdoor wordt de spanning van die bepaalde gedachte afgehaald in je hersenen. Door aan de gedachte te denken, en omdat hij zo intens is, kost dit veel geheugencapaciteit. Het doen van zo’n opdrachtje kost ook veel geheugencapaciteit. Door de concurrentie van werkgeheugentaken is er als het goed is minder plek voor de levendigheid van die herinnering waardoor het een andere emotionele lading kan krijgen.

Ik vind het moeilijk om te beoordelen hoe dit is gegaan want ik zit, zo constateerde de therapeut, nog vol in mijn verwerking. Spanning en verdriet zijn dan moeilijk uit elkaar te halen. Wel heb ik natuurlijk extra gestimuleerd deze herinneringen te verwerken en ik denk dat dit nooit kwaad kan. Bij trauma’s die ouder zijn kun je vaak een iets duidelijker resultaat meten voor jezelf. Ik merkte wel dat het me enorm vermoeide en ik vond het ook pittig om dat elke week te doen. Ik had hoofdpijn daarna en wilde gewoon naar bed.

Nu heb ik dit traject afgerond en ik zit met iets meer hoop in mijn lijf dan daarvoor. Ze gaf me ook weer andere inzichten over het proces, over onze verwerking en ook over mijzelf als mens. Ik waardeerde mezelf en de weg die ik al had afgelegd nog meer. Ik denk dat EMDR een heel waardevolle tool is in een herstelproces. Onze toekomstplannen krijgen nu wel iets meer vorm en hopelijk kunnen we er snel naar handelen. Ik voel daar wel nog steeds spanning bij. Logisch denk ik. Dit kan denk ik ook nooit echt weggenomen worden door iets of iemand want het is logisch; ik moet eerst een scenario met een positieve uitkomst meemaken.
Laten we hopen dat dat snel het geval mag zijn met een route/koers waar we ons goed bij voelen.

Op de site emdr.nl kun je meer informatie vinden en eventueel ook een therapeut. Doe dit via je huisarts want soms wordt dit vergoed.


Emmy Bovenhorst

Een beetje prettig gestoord, een gigantische dierenliefhebster, en geobsedeerd door sushi. Dat omschrijft mij goed! Verder ben ik GEK op lekker eten en iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint